تشخیص وقت سحر

از قدیم الایام، برای بیدار شدن در سحرهای ماه مبارک رمضان و تشخیص وقت دقیق سحر و انجام اعمال مخصوص از وسایل و روش‌های گوناگونی استفاده می‌کردند. بعضی از این روش‌ها امروزه نیز متداول و برخی منسوخ شده اند.

از جمله شناختن ستارگان و محل و جای آنها در آسمان، بانگ خروس، روشن کردن چراغ‌هایی در نقاط مرتفع شهر و گلدسته مساجد، صدای نقاره و طبل و شیپور، صدای مناجات از گلدسته‌های مساجد، جار کشیدن در کوچه‌ها، کوبیدن دیوار همسایه و غیره از روش‌های پیشین بوده و امروزه مردم به وسیله زنگ تلفن و ساعت شماطه دار و رادیو و تلویزیون متوجه زمان دقیق سحر می‌شوند.

شونيشت

يادش بخير زماني كه مهر و محبت در بين خانواده ها برقرار بود
وهرشب دربين اهالي محل شونيشتن رواج داشت

بِرو شونيشت ، شه دله مه ور هاده
بِرو شونيشت ، دل غم ره سر هاده
شه دل غم ره په بئير تا صِواحي
نَفته كول ِجا  اون وَر تِر هاده
بِرو بوريم سي تِك ره سر بزنيم
شه دل ِحرف ِ ركاب سر بزنيم
بُوريم كارم ِ اسم ِ بيريم نِكارم !
تل سِه خاطر، شِه سر بزنيم
ديگه دل ، سنگ بهيه ، نَرم نوونه
ديگه هيچكي ، شه جِم ، همدم نوونه
اگر اينجور كه مِن ويمبه دَشونه !
اَمه شونيشت ِ جِم ، اُو گرم نَوونه !

دل گَپ !!!

ما مازندرانیها همیشه با غرور و ژشت خاصی این شعر حکیم ابوالقاسم فردوسی را زمزمه می کنیم که :

که مازندران شهر ما یاد باد               همیشه بر و بومش آباد باد

که در بوستانش همیشه گلست                 به کوه اندرون لاله و سنبلست

هوا خوشگوار و زمین پرنگار                   نه گرم و نه سرد و همیشه بهار

نوازنده بلبل به باغ اندرون                  گرازنده آهو به راغ اندرون

همیشه بیاساید از خفت و خوی                   همه ساله هرجای رنگست و بوی

گلابست گویی به جویش روان               همی شاد گردد ز بویش روان

دی و بهمن و آذر و فرودین                همیشه پر از لاله بینی زمین

همه ساله خندان لب جویبار                   به هر جای باز شکاری به کار

اما غافل از محرومیت ها و کم و کاستی های که در بسیاری از شهر ها و روستا های ما در پشت برگ های سبز درختان ، جنگل و کوه و دریا مخفی شدند وهرساله پذیرای مهمان های زیادی از مناطق مختلف ایران و حتی توریست های خارجی بوده و شاید کمتر نفعی برای مردمان ما داشته جز آلودگی محیط زیست ، انباشت زباله و تخریب جنگل و مناطق بکر و ... 

همگان به هوش باشیم و از باد این شهر زیبای فردوسی خارج شویم و واقع بینانه بنگریم  !!!

گاه شمار محلي

 

در گاه شماري مازندارني كه به نام « فرس قديم » شناخته مي شود ، سال 365 روز دارد و آن دوازده ماه 30 روز است و 5 روز به نام « پيتك » يا « پتك » اين سال ، 6 ساعت و كسري كمتر از 1 سال خورشيدي دارد و از اين رو ماههاي آن گردان است و جاي هر ماهش با گذشت 128 سال يك ماه پيشتر مي افتد. مازندراني ها سال اين گاهشماري را از « اركه ما» ( آذرماه ) آغاز و به « اونما ) «آبان ماه ) ختم مي كنند. پنج روز « پيتك » را هم به پايان « اونما» مي افزايند و هر يك از ماهها را به ترتيب زير چنين مي خوانند:

 اركما ( آذرماه) دما يا ديما ( دي ماه ) وهمن ما ( بهمن ماه ) نوروز ما يا نرزما يا عيدما ( اسفندماه) سيوما يا فردين ما ( فروردين ماه ) كرچ ما يا ك'رچ ما ( ارديبهشت ماه ) هر ما ( خرداد ماه)
تيرما ( تير ماه ) مردال ما يا ملارما ( مرداد ماه ) شرويرما يا شروين ما ( شهريور ماه ) ميرما ( مهرماه ) اونما ( آبانماه )

ادامه نوشته

زندگی !!!

زندگی آرام است ، مثل آرامش یک خواب بلند.

زندگی شیرین است ، مثل شیرینی یک روز قشنگ.
زندگی رویایی است ، مثل رویای ِیک کودک ناز.
زندگی زیبایی است ، مثل زیبایی یک غنچه ی باز.
زندگی تک تک این ساعتهاست ، زندگی چرخش این عقربه هاست

زندگی راز دل مادر، زندگی پینه ی دست پدر .

زندگی مثل زمان در گذر...

راحت نوشتیم بابا نان داد بی آنکه بدانیم بابا چه سخت برای نان همه جوانیش را داد .

برای شادی روح همه بابا های دنیا که پیش ما نیستند گلی به زیبایی حمد و سوره بفرستید .

روز اسطوره های زندگی مبارک

چِکِل

شعر چکل سروده ی خانم عالیشاه یکی از شاعران خوش ذوق که از روستای قلعه واقع در منطقه ی دو سرشمار بخش چهاردانگه می باشند. این شعر به زبان محلی مازندرانی و در وصف منطقه ی دو سرشمار از توابع دهستان چهاردانگه بخش چهاردانگه می باشد.

چِکِل

صِــواحی  سَر ، صِدای   بِلبِلِ دور

دَرِه  و دَشت ، چِنـار و چِکِــلِ دور

دَشتی و اِمِدوا ، باغِــک و با رکوه

آشکــالُم   و خَــییلِ   مَنگِــلِ  دور

چِکِـل پِشتِ  لـُولا ،  بِِـِز پِلِ  اَلـزی

تِـروک  و  مُمَعِـن  و شاکِـلِ   دور

بِهـارماهِ  زولِـنگ ، پَییزِ  کاندِس

ادامه نوشته