ما مازندرانیها همیشه با غرور و ژشت خاصی این شعر حکیم ابوالقاسم فردوسی را زمزمه می کنیم که :

که مازندران شهر ما یاد باد               همیشه بر و بومش آباد باد

که در بوستانش همیشه گلست                 به کوه اندرون لاله و سنبلست

هوا خوشگوار و زمین پرنگار                   نه گرم و نه سرد و همیشه بهار

نوازنده بلبل به باغ اندرون                  گرازنده آهو به راغ اندرون

همیشه بیاساید از خفت و خوی                   همه ساله هرجای رنگست و بوی

گلابست گویی به جویش روان               همی شاد گردد ز بویش روان

دی و بهمن و آذر و فرودین                همیشه پر از لاله بینی زمین

همه ساله خندان لب جویبار                   به هر جای باز شکاری به کار

اما غافل از محرومیت ها و کم و کاستی های که در بسیاری از شهر ها و روستا های ما در پشت برگ های سبز درختان ، جنگل و کوه و دریا مخفی شدند وهرساله پذیرای مهمان های زیادی از مناطق مختلف ایران و حتی توریست های خارجی بوده و شاید کمتر نفعی برای مردمان ما داشته جز آلودگی محیط زیست ، انباشت زباله و تخریب جنگل و مناطق بکر و ... 

همگان به هوش باشیم و از باد این شهر زیبای فردوسی خارج شویم و واقع بینانه بنگریم  !!!